Ik kom steeds vaker mensen tegen die down zijn of depressief.
Dat is geen wonder in deze donkere tijd. Maar niet alleen de omstandigheden kunnen depressie in de hand werken, ook karakter en mindset.

Tijdens ons gesprek hoor ik heel vaak negatieve overtuigingen, invullingen en negatieve woorden.
Mensen vullen anderen hun gedachten in, ze zeggen; hij zal wel denken dat ik gek ben, of wat zullen ze wel denken…..
Ze vullen de toekomst negatief in; ik wil wel, maar…………..
Ze zeggen dingen als, dat kan niet, dat wil niet, het zal wel niet, ik doe het niet goed, ik ben boos, voel me lusteloos, ik zal nooit meer gelukkig zijn.

Dan moet ik denken aan een verhaal dat ik ooit eens las, het gaat over mindset.

Een oude man zit op de gang in een rolstoel te wachten.
Hij heeft net zijn vrouw verloren. Ze hadden het grootste deel van hun leven samen doorgebracht, waren bijna met elkaar vergroeit. Ze was heel oud geworden. Hij was nu alleen.

Hij zat te wachten omdat hij vandaag zou verhuizen van een tweepersoonskamer naar een éénpersoonskamer in het bejaardenhuis. Ze waren zijn spullen aan het verhuizen. Hij moest even wachten, zou zo opgehaald worden.

Toen kwam er een lieve vrijwilligster hem halen. Ze stelde zich voor en vertelde dat zij hem naar zijn nieuwe kamer zou brengen. Ze rolde de rolstoel door de gangen terwijl ze hem vertelde over zijn nieuwe kamer. Hoe ze die hadden ingericht, over het uitzicht en over zijn nieuwe buren.

Telkens reageerde de man met; ik vind het mooi, ik ben er blij mee, wat fijn, ik ben je dankbaar, wat fijn dat jullie voor me zorgen en ga zo maar door.
Nou; zei de vrouw; wacht nog maar even met oordelen tot u het gezien hebt, misschien valt het wel tegen.
Nee; zei de man; dat kan niet, ik vind het echt heel fijn dat jullie mij helpen. Ik ben echt blij met mijn nieuwe kamer. Ik ben dankbaar dat ik dit nog mag meemaken. Echt ik meen het.

De vrouw was even stil, ontroerd door zijn woorden.
Bent u altijd zo positief? Vroeg ze?

Ik ben dankbaar dat ik nog leef. Ik word elke morgen dankbaar wakker, er is me nog een dag gegund. Ik dank mijn lichaam, mijn hart, het doet het nog. Ik open de gordijnen en ben blij met wat ik zie, het is elke dag anders. Ik mis mijn vrouw enorm, maar ik ben zo gelukkig dat ik haar zo lang bij me heb mogen houden. Ik kus haar foto elke dag en spreek haar liefdevol toe.

Ook deze dag ben ik blij met wat jullie voor me doen en ben ik blij met jou aandacht, dankjewel.

Ik kan me heel goed voorstellen dat die vrouw door deze ontmoeting anders is gaan denken over haar eigen leven. Het is een keuze, wat wil je zien? Positieve gedachten, zorgen voor positieven woorden en positief gedrag.

Het lijkt me niet heel voor de hand liggend dat die oude man ooit te maken krijgt met een depressie.

Snap je?